قلم چین

آه... بانوی مو طلایی ام
از این فراز ناسطوح
تو را می بینم
کلبه از لای درختان چنار
پیداست
و تو که دست به پیشانی
مرا می جویی

آه...بانوی مو طلایی ام
ببین چگونه باد
می وزد به سوی تو
و می پراکند به شانه ها
هزار تار موی تو
من تو را می بینم
و تو انگار هنوز
به دنبال منی

آه...بانوی مو طلایی ام
چه طبیعتی
همه جا سبز
دارو درخت
کلبه ای دور
و حوضش که پر از مرغابیست
و دو تا اسب سفید
آسمانی که همیشه
آبیست
و حصاری که به بلندای افق
متصل است

آه...بانوی مو طلایی ام
من همین بالایم
و تو را
می بینم
می دانم که چه حسی داری
ذوق پیدا شدنم
سینه کوه

آه...بانوی مو طلایی ام
من هستم
و طبیعتی
که به این زیبائیست
ِتا تو باشی
و چنین حال و هوایی
زندگی با تو همیشه
جاریست
همیشه جاریست