قلم چین

    گزیده اشعار سهیل محمودی



آتش پنهان



آغاز من ، تو بودی و پایان من تویی
آرامش پس از شب توفان من تویی
حتی عجیب نیست، که در اوج شک و شطح
زیباترین بهانه ایمان تویی
احساسهایی از متفاوت میان ماست
آباد از توام من و ، ویران من تویی
آسان نبود گرد همه شهر گشتنم
آنک ، چه سخت یافتم :" انسان " من تویی
پیداست من به شعله تو زنده ام هنوز
در سینه من ، آتش پنهان من تویی
هر صبح ، با طلوع تو بیدار می شوم
رمز طلسم بسته چشمان من تویی
هر چند سرنوشت من و تو ، دوگانگی است
تنهای من ! نهایت عرفان من تویی

---------------------------------------------------------------------------------


من به یک احساس خالی دلخوشم



من به یک احساس خالی دلخوشم
من به گل های خیالی دلخوشم
در کنار سفره اسطوره ها
من به یک ظرف سفالی دلخوشم
مثل اندوه کویر و بغض خاک
با خیال آبسالی دلخوشم
سر نهم بر بالش اندوه خویش
با همین افسرده حالی دل خوشم
در هجوم رنگ در فصل صدا
با بهار نقش قالی دلخوشم
آسمانم: حجم سرد یک قفس
با غم آسوده بالی دلخوشم
گرچه اهل این خیابان نیستم
با هوای این حوالی دلخوشم

                                           دل آشفته

چه دلي  اي دل آشفته ؟ كه دلدار نداري

گر تو بيمار غمي ، از چه پرستار نداري؟

شب مهتاب همان به كه از اين درد بميري

تو كه با ماهرخي وعده ي ديدار نداري

شرح هجران مرا از من آزرده چه پرسي

خود نبيني؟تو مگر ديده ي بيدار نداري ؟

دل بيمار زِ كف رفت و جزء اين نيست سزايت

كه طبيبي ، پي دلجويي بيمار نداري

گرچه سيمين به غزل ها سخن از يار سرودي

به خدا يار نداري ، به خدا يار نداري

                                                  سروده استاد - سيمين بهبهاني

من اگر روح پريشان دارم
من اگر غصه هزاران دارم
گله از بازي دوران دارم
دل گريان،لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم
در غمستان نفسگير، اگر
نفسم ميگيرد
آرزو در دل من
متولد نشده، مي ميرد
يا اگر دست زمان درازاي هر نفس
جان مرا ميگيرد
دل گريان، لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم
من اگر پشت خودم پنهانم
من اگر خسته ترين انسانم
به وفاي همه بي ايمانم
دل گريان، لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم

                           حبیبه " زیتون سبز"

 تو ای بانوی احساسم مرا انگونه می خوانی

و آبی های چشمم را تو بی احساس می دانی

صدایت در تلاطمهای دریا موج   می سازد

صدفهای حضورم را چرا اینگونه می رانی

واین گم کرده فردا رابه ساحل تشنه می بینی

غروب سرد و غمگینی چرا با من نمی مانی

تو تنهایی و من هم در کنارت    از تو تنها تر   .........

نگاهت می کنم  بانو      تو از رفتن پشیمانی

تو رفتی رد پاهایت عذابم را دوچندان کرد

و فصلی را رقم می زد برایم حس ویرانی

ولی عیبی ندارد  رسم این دنیا همین بوده

تو حق داری که در شبهای دلگیرم ...نمی مانی...

                                                            " سمیرا موصلانی "

تا به حال

هق هق گریه را

از پشت چهره ای که می خندد شنیده ای

مردی که هر شب

کاسه ماه را پر از اشک می کند و با آن

زخم کهنه اش را می شوید

و فردا

دوباره خورشید نمک بر زخمش می پاشد

او یکی از همین روزها خواهد رفت

بی آنکه باران ببارد .

                                            " فرشته سعادتی "

                               " چند شعر نیمایی "

              ۱

من شک نمی برم

به کسی شک نمی برم

تنها ز هر بساط

دروغی نمی خرم!

...........

           ۲

دستهایمان تهی

چشمهایمان پر از امید و

قلبهایمان...

با یکی دو قطره اشک

از خجالت نگاه هم درآمدیم!

...........

            ۳

از نخستین نگاه نخستین سحرگاه عالم

در نگاه هراسیده هر چه حوا و آدم

از میان همه دیدنی ها و نا دیدنی ها

آنچه گفتند و دیدند

از شادی و غم

چشم تو

خوش ترین رویداد جهان است

لحظه چشم و هم چشمی عاشقان است!

...........

            ۴

با توام غریبه تا به حال

در هجوم گریه های بی بهانه

لب به خنده باز کرده ای؟

زیر ظاهر مودبانه ات

دیده ای چه شورها و نورهاست؟

هیچ وقت فکر کرده ای

که توی خانه های کوچه های ساکت

درون تو

چه سوگها و چه سرورهاست؟

ای قفس که فکر می کنی

هیچ غیر میله ای نیستی

در خودت دقیق شو

در تو یک پرنده غریب هست

تا به حال هیچ گاه

در به روی آن پرنده باز کرده ای؟

...........

           ۵

عاقبت رسید

عاقبت رسید

و من رها شدم

خویش را به خیش های مرگ واگذاشتم

زیر و رو که شد تمام هستی ام

خویش را دوباره کاشتم

از کجا به ناکجا برآمدم

خوشه خوشه با ستاره ها برآمدم

کهکشان چهره ها شدم

من چقدر چهره داشتم!

                                                                 " علی محمد مودب "

                                                                      شاعر معاصر

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 دوست دارم در مورد شعرمن هم  نظر بدید . 

از راهنمائیتون استفاده می کنم ............... ممنونم -------------- حسن ایمانی

                                                       " مرگ "

کاش کسی 

بسوزد دلش برای من!

در این زندگی 

میان این همه 

لش!!

کیست ببیند - مویه های من

کیست بداند

که در چرا و چون

چه می کشد

دل محزون - دل بینوای من

به بیابان

که محصور بی کسیست!

آنکه 

پادشاهی می کند خسیست!

کیست بشنود

در میان خس - صدای من

ندارد کسی

دست یاوری

و در قضای حادثه

بهترینهای داوری!

آه کجایی خدای من - خدای من!

بیا ببین که این حیات

پر شد از جنایت 

از ممات!

و یک نفر نگفت : که ای وای من!

بدون دعوت ای خدا

بیار مرگ بی صدا!

بدان که آرزویم است

مرگ

بشیند به جای من!

---------------------------------------------------------

                                                     " کلبه "

کلبه ای دارم

از این دور

پیداست

پشت یک تپه سبز - از اشک

پشت پرچین حقیقت

و کنارش باغیست

پر از میوه لبخند

و حصاری که

گره خورده به دورش - کور

کلبه ای محبوس

با دلی مثل پرستو

آزاد

و به هنگام هجوم طوفان

و زهر خند باد

وقت و بی وقت...

هراسان نشود!

چون بید...

چون که این کلبه من

احساس است

احساس!

--------------------------------------------------------------------

                                         " سایه در سایه "

از لایه های مه ای

که به آغوش گرفته است

زمین خیس

شده آهسته عبوری خاموش

کارم!

در آن دور دست روشن

از نگاه مهتاب

مرد بارانی من

سایه اش پیداست و صدایی ریز

که بیا!

کنج دیوار ترک خورده باغ

آه صدایم کن

بیدارم - بیدارم

باید از فاصله ها دور شویم

تا به نزدیکی هم

من از خوف شبانگاهی سرد

بیزارم

عاقبت شاداب

گوشه خلوت تنهائی امان

ایستادم

وای اینک...

سایه من هم پیداست

چقدر به تو من

نیاز دارم!

مثل شبهای گذشته

مثل مخلوط شدن

در دل تاریکی

سایه در سایه هم

آه... در آغوش همیم

نگارم!

                                                       " حسن ایمانی "

باران مهتابم    گناهم        شاید این است

مومن به خورشیدم که افتاده ست بر  بام

همسایه ام در خانه با شب همنشین  است

من حرمت نانم    ولی   کو سفره ای سبز

گل با خبر باشد  زمستان  در  کمین است

دریا شدم   تا      حرف آبی تر     بگویم

افسوس ابر تیره ای    ساحل نشین  است

جرات ندارم    تا   بگویم      زنده هستم

من عاشقم آداب عشق  هم   اینچنین است

یک شب به آتش می کشم چشمان خود را

تسکین درد سینه ام   شعرم    همین است

همراه فردوسی و سعدی    در  شب عشق

از باغ عرفان چشمهایم  خوشه چین است

کولی ترین بادم  " ضیاء"    بی  سرانجام

در خانه ام  آواز  من    بی سرزمین  است

                                                                      محمد علیدوستی " ضیاء دماوندی "

...تا به حال

هق هق گریه را

از پشت چهره ای که می خندد شنیده ای

مردی که هر شب

کاسه ماه را پر از اشک می کند و با آن

زخم کهنه اش را می شوید

و فردا

دوباره خورشید نمک بر زخمش می پاشد

او یکی از همین روزها خواهد رفت

بی آنکه باران ببارد .

                                            " فرشته سعادتی "

ای رفیقان اکنون

رفتنم را حس می کنم

در سر انجام

جدایی

پر پر شدنم را...

حس می کنم

مثل یک جو!

سبک و بی ارزش

بی خود شدنم را

حس می کنم

تیر زهر آلود هجران

به سویم می جهد

تیر

بر جان و تنم را

حس می کنم

قلبم از این همه سوز

به نسیمی

بشکست ... آه

شکنم را

حس می کنم

عاقبت رفتم از

شهر شما

پشت پرچین رهایی

وطنم را

حس می کنم... وطنم را حس میکنم

                                                                 " حسن ایمانی "

دوستان عزیزم...

 اگر امکان دارد درباره این شعر فرستاده شده نظر بدهید ...

این روزها حوالی شب   پرسه می زنم

در کوچه های گریه و تب پرسه می زنم

یک بغض مدام         مرا  راه    می رود

بغضی که  تا گلوی  ناخود آگاه  می رود

این دستهای  یخ زده  با  درد  آشناست

با بغض های وحشی ولگرد    آشناست

ای کوچه های تنگ     دلم  را صدا زنید

با لهجه های چنگ   مرا     صدا     زنید

افتاده    در    روزمرگی    لابه لای  زخم

با مردمان غریب     آشنای          زخم

یک جرعه    می    ناب   برایم   بیاورید

من تشنه ام    " شراب "   برایم بیاورید

من چون کبوتری   بالم   شکسته است

شاعرم شاعری که خیالم شکسته است

من سالهاست که درخود درد می کشم

تصویر آنچه بر  سرم آورد       می کشم

یک نگاه تو     شاید         چاره ام شود

آغوش گرم   تو   باید        چاره ام شود

بگذار از غروب      نگاه     تو       بگذرم

از خاطرات خوب   نگاه     تو       بگذرم

                                                                           " ندا سهراب زاده "

" من کیستم ..."

نشســتم دوش من با بلـبل و پروانه در یکـجا

                            سخـن گفـتیم از بی مهری جانـانه در یکـجا

من اندر گریه بلبل در فغان پروانه درسوزش

                             تماشا داشت حال ما سه تن دیوانه در یکجا

                                              خواهشمندم پاسخ را در بخش نظرات وبلاگ اینجانب ارسال دارید . سپاسگذارم

.

-------------------------------------

و حالا یک شعر تقدیم به تمام عاشقان

                                 به روی برگ زندگی دو خط زرد می کشم

                                                 و چشم عاشق تو را  که گریه کرد می کشم

                                 تو رفتـی و بـدون تو کسی نگـفت با خودش

                                                 که من بدون چشـــم تو چــقـدردرد می کشم    

دست من می لرزد

ولی انگار قلم می داند اولین شعر من است

در خیالم استاد - مثل سر سخت ترین مرد جهان است

هر که را در نظرم می بینم  به مثال تیری است

هدفش شعر من است

دست من می لرزد -        " اولین شعر مرا گوش کنید"

من در این نزدیکی  می شناسم مردی

دائما خنده به لب     دل دریایی او

فارغ از دغدغه هستی بود

چند روزیست که او گم شده است از نظرم

مرد خندان و هنر پیشه والا نظرم

غزل اسطوره ویرانی بود

با خودم می گویم      من چه ساده بودم

پشت آن خنده و شادی

دل غمگینی بود     خسته و شرمنده

تازه می فهمیدم    قصه شادی او قصه غمگینی است

حال اگر می خواهید

 شعر کوتاه مرا مثل یک خنده کوتاه

فراموش کنید  

گرچه گفتم

" اولین شعر مرا گوش کنید..."

                                                      " رویا حسن پور " 

"بچه ها درباره شعر رویا نظر بدید . شاعره توانا و آینده داریه ...راهنمائیهای شما خیلی موثره..."

 یک دنیا

دنیایی که در آن کوه هست ... رود هست ... مور هست.

و کوه به من آموخت

که در سرما و در گرما - در برف و بوران - زیر آفتاب سوزان

یا باران

باید ایستاد... مقاوم بود

و رود به من آموخت که با وجود سنگ و صخره ... سد و نرده

خار و علف هرزه

باید جاری بود... مداوم

و مور به من آموخت

که با جثه هر چند کوچک با کمک یا

بی کمک - حتی نم نمک

باید اندیشه فردا کرد ... مصمم

...

...

و من این دنیا را به چهار دیواری خود

آوردم . مصمم - مداوم - و مقاوم .

من یک چهار دیواری دارم .

                                                                      " ناهید مومن خانی "

تو ای بانوی احساسم مرا انگونه می خوانی

و آبی های چشمم را تو بی احساس می دانی

صدایت در تلاطمهای دریا موج   می سازد

صدفهای حضورم را چرا اینگونه می رانی

واین گمکرده فردا رابه ساحل تشنه می بینی

غروب سرد و غمگینی چرا با من نمی مانی

تو تنهایی و من هم در کنارت    از تو تنها تر   .........

نگاهت می کنم  بانو      تو از رفتن پشیمانی

تو رفتی رد پاهایت عذابم را دوچندان کرد

و فصلی را رقم می زد برایم حس ویرانی

ولی عیبی ندارد  رسم این دنیا همین بوده

تو حق داری که در شبهای دلگیرم ...نمی مانی...

                                               " سمیرا موصلانی "

                              " پس نمی پرسی چه چیز؟ "

آه...که از بابت یک چیز

دلم می سوزد

پس نمی پرسی چه چیز؟

......

پسری هر شب و هر روز

سر کوچه ماست

گردش چشم ترش

در پی یک چیز - مدام

پس نمی پرسی چه چیز؟

......

کفش سوراخ من! و

کفش تو! و

چیز دگر...

پس نمی پرسی چه چیز؟

......

پول روغن زدن کفش...

که آغشته

یک چیز شود

پس نمی پرسی چه چیز؟

......

چشم پر مهر من از

روی سپاس و دل پاک!

و بگویم یک چیز...

پس نمی پرسی چه چیز؟

......

مرحبا!...ای پسر خوب

" خوش تیپ شدم! "

از خدا می خواهم - به تو یک چیز دهد

پس نمی پرسی چه چیز؟

......

تن سالم - دل پاک

و هزار کیسه پول!!!

تا نگویم یک چیز!

پس نمی پرسی چه چیز؟

......

آه ... که از بابت یک چیز

دلم می سوزد

" پسری هر شب و هر روز... سر کوچه ماست..."

                                                   " حسن ایمانی " 

زندگی پوشالیست

جای شعر و غزل و عشق

خدایا - خالیست!

......

همه در جنبش و در

کوشش و رنج

هر کسی در پی اندوختن

مالیست!

......

دیگر احساس لطیف...

پر پروانه و شمع

و قناری

همه در کاغذ تا گشته فالیست!

......

این همه خوردن و

پوشیدن و تور...

و هم آغوشی در شهوت و سور

عالیست!

......

صحبت از مرگ و فنا

جنگ و ستیز و کشتن!

آه...

چه اوضاع احوالیست

......

" شاعری "

ساز مخالف زدن

از روی جنون است

و هم بد حالیست!

......

کو وحشی و کو حافظ این

وادی عشق

که ببینند گرفتاری ما

چند سالیست!

......

شعر ما شد

همه درد و غم و اندوهی شگرف!

چون که برخاسته از

زندگی پوشالیست!!!

                                                " حسن ایمانی "

هق هق گریه را

از پشت چهره ای که می خندد شنیده ای

مردی که هر شب

کاسه ماه را پر از اشک می کند و با آن

زخم کهنه اش را می شوید

و فردا

دوباره خورشید نمک بر زخمش می پاشد

او یکی از همین روزها خواهد رفت

بی آنکه باران ببارد .

                                            " فرشته سعادتی "

در آستانه دریا

موهایم را باد می برد

دست هایم را باران

....

از من چه مانده است

بگردم

نبودنت را پیدا کنم

بگردم ... پیدا کنم

زندگی ام رو به راه است

رو به راهی که رفته ای

رو به راهی که مانده ام

...از من چه مانده است

بگردم

نبودنت را پیدا کنم

                                                         " هاجر فرهادی "

برای فصل  کوچیـدن  نمی ما نم

خداحافظ  تو از ویرانه  بـیزاری

نمی خواهم  بدانی سخت  ویرانم

برای بخت تب دارم  دگر بخـتک

نمی خوانم خیالت جمع   سوزانم

تو ازدنیای من زیبا ـ چه می دانی

چه می دانی که فصل  برگریزانم

تورا بی سایه میخواهم تورا  تنها

برای با تو بــودن بــاز می مـا نم

                                                " سمیه احمدی "

..................

چرا زمین به بودنــم   کمی بــها نمی دهد

و جای پای محکمی به این دو پا نمی دهد

منی که خسته از همه برای هر چه بودنم

برای زخم بی کسی    کسی دوا نمی دهد

تمام لحظه های من پر ازشکست و حادثه

حادثه پشت لحظه ها  خبر به ما نمی دهد

نمی دهد که می دهم تمام عشق وعمرخود

به پای هرچه هستی وخدا که جا نمی دهد

                                                            " سمیرا موصلانی "

حتما بـگو به ابــــر به باران   که آمدی

نم نم بیا به سمت قراری که درمن است

از امتـــداد خیــس درختــان   که آمدی

امروزروزخوب من وروزخوب توست

با خنـــده رویــی ات بنــما یـان که آمدی

فـــواره هــای یخ زده یکــباره وا شـد ند

تا خــورد بر مشــام زمســـتان  که آمدی

شب مانـــده بود و هیــــبتی  از   نگاه تو

مانــــنـد ماه تا لــب ایـــوان     که آمدی

زیبــــا یی رهــــا شـده در شعرهای من!

شعــرم رسیـــده بود به پـایـان  که آمدی

پیش از شما خلاصــه بـــگویـم ادامه ام

نه احتمال داشــت نه امـــکان   که آمدی

گنجـــشک ها ورود تو را جار می زنند

آه ای بهــار گمـــشده... ای آن که آمدی!

                                                          " فرهاد صفریان "

                                  ما نیز از این گستـــره کم کم بگریزیم

بعد ازتودر این دشت بلاخیز من و عشق

                                  تصـمـیم گرفــتیـم که از هم  بگــریزیم

من فقط می دانم

که تویی شاه بیت غزل زند گیم....

ولی انگار قلم می داند اولین شعر من است

در خیالم استاد - مثل سر سخت ترین مرد جهان است

هر که را در نظرم می بینم  به مثال تیری است

هدفش شعر من است

دست من می لرزد -        " اولین شعر مرا گوش کنید"

من در این نزدیکی  می شناسم مردی

دائما خنده به لب     دل دریایی او

فارغ از دغدغه هستی بود

چند روزیست که او گم شده است از نظرم

مرد خندان و هنر پیشه والا نظرم

غزل اسطوره ویرانی بود

با خودم می گویم      من چه ساده بودم

پشت آن خنده و شادی

دل غمگینی بود     خسته و شرمنده

تازه می فهمیدم    قصه شادی او قصه غمگینی است

حال اگر می خواهید

 شعر کوتاه مرا مثل یک خنده کوتاه

فراموش کنید  

گرچه گفتم

" اولین شعر مرا گوش کنید..."

                                                      " رویا حسن پور " 

چونان لکه بزرگی از برف

یخ زده ام پشت پنجره           این را درختان می دانند

سنجاب ها می دانند

موجوداتی که نامشان را نمی دانم        می دانند!

پسر بچه بازیگوشی  که کفش هایش را

لای برف ها جا گذاشته     حالا

پاهایش یخ زده اند

این را مادرم می داند

انسان عجیبی که دستور زبانش را لای واقعیات

گم کرده است!

این را پدرم می داند

...........

حالا قندیل بزرگی هستم

که قطره قطره آب می شوم        لای خاطرات

کاش حداقل

تو این را می دانستی        عشق من!

                                                                             " جواد سلطانی "

بی تو یاد غزل هم حرام    است             شـعرها یـم  صفـا یی ندارد

بی توحتی خداهم فکرمن نیست             گـــریه هایـم صدایی ندارد

خنــده کـن" ای اهــورای مـن "            خـنــده دیـگر بهـایـی ندارد

باورم کـــن       دل عاشــــق من             جــز وجودت دعایی ندارد

                                                                                        " زهرا شریفیان "                

" من کیستم ..."

نشســتم دوش من با بلـبل و پروانه در یکـجا

                            سخـن گفـتیم از بی مهری جانـانه در یکـجا

من اندر گریه بلبل در فغان پروانه درسوزش

                             تماشا داشت حال ما سه تن دیوانه در یکجا

خواهشمندم پاسخ را در بخش نظرات وبلاگ اینجانب ارسال دارید . سپاسگذارم .

-------------------------------------

و حالا یک شعر تقدیم به تمام عاشقان

به روی برگ زندگی دو خط زرد می کشم

                                 و چشم عاشق تو را  که گریه کرد می کشم

تو رفتـی و بـدون تو کسی نگـفت با خودش

                                 که من بدون چشـــم تو چــقـدردرد می کشم    

این کوزه گردهرچنین جام لطیف    می سازد و بـازبر زمـین مـیزندش

                                                       " خیام نیشابوری"

حدیــث عشـــق آمــوزی شنـــیدم

ز آهنگ شکـسـت اســـتخوانــش

صدای پــای پــیروزی شــنیـــدم.

-------------------

تبم تـرسم که پـــیراهن بـــسوزد

ز هرم آه من آهـــــن بـســــوزد

مرا فردوس می شاید  که ترسم

دل دوزخ به حــــال مـن بسوزد

--------------------

بیا ای دل از اینجا پـــر بگـیریم

ره کــاشـــانه دیـــگر بگـــیـریم

بیـــــا گـم کرده دیـرین خود  را

سراغ از لاله پـر پـر بــگـیریـم

-------------------

نه ازمهر و نه از کین مینویســم

نه ازکفر و نه از دین مینویســم

دلـم خون است میــدانــی بـرادر

دلـم خون است از این مینویســم

                                                                  " قیصر امین پور"         

تو را دیدم  جدایی  یادم افتاد

و رسم  بی وفایی یادم  افتاد

غزل گفتم به  یاد  خاطـراتت

تورفتی بی صفایی یادم افتاد                س- احمدی

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

اگر ماه بودم

هر جا که بودی

سراغ تو را از خدا میگرفتم.  

وگر سنگ بودم

هر جا که رفتی

سر رهگذار تو جا میگرفتم.

------------------

اگر ماه بودی

به صد ناز - شاید

شبی بر لب بام من می نشستی !

وگر سنگ بودی

هر جا که رفتم -

مرا می شکستی!       مرا می شکستی !!!                          فریدون مشیری

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

کسی انـــگار می آید   کسی از پشت دریـــــاها

تلنــــگر می زند بر من  که ای آشــــفته تنــــها

دلت پرواز می خواهد ولی پایت زمین گیراست

تو گفتی دل نمی بنـدی به این دنـیا چه  شد حالا

که از رفتن هراسـانی  و روی رفتــنت  رفتــه

هوای پــــر زدن داری نگو دیگر - اگر - اما

بیا بشکن حصــــارت را  کمی هم آسمانی  شو

برای خستگـــی هایت زمیـــــن دیگر ندارد  جا

هوایی کرد چشمم را  در این غربت  نمی مانم

در این غوغای بد نـامی نمی خواهم شوم رسوا

                                                                                        ف - سعادتی

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

می توان با مهـــــربانی  دوست بود

مثـــل روح  سبز رنگ  ســبزینه ها

می توان   پــــاکیزه و شــــفاف  بود

مثـــــل اشک  چشمـــــــهای پنجره

می توان  در  باغــــــــساران  غزل

بوســـــه بر بال  و پر پروانــــه  زد

میتوان رقصان شد ازمضراب عشق

در حریم بیـــــــکران  ســـــــــادگی

می توان کشـــکول خود را پر نمود

از  هوای  تازه    افتـــــــــادگــــــی

                                                                               (.................)

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------